یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

                                                                             به وداعی دل غمدیده ی ما شاد نکرد

آن جوانبخت که می زدرقم خیروقبول

                                                                             بند ه ی پیر ند انم  ز چه آ زاد نکرد

دل به امید صدایی که مگر در تورسد

                                                                             ناله ها کرددراین کوه که فرهاد نکرد

سایه تا باز گرفتی زچمن ، مرغ سحر

                                                                             آشیان در شکن طره ی شمشاد نکرد

شاید، ار پیک صبا از تو بیا موزد کار

                                                                             زانکه چالاکترازاین حرکت باد نکرد

کلک مشاطۀ صنعش نکشد  نقش مراد

                                                                             هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد

مطرباپرده بگردان وبزن راه«عراق»

                                                                             که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

غزلیات عراقیست  سرود « حافظ »

                                                                             که شنید این ره دلسوزکه فریاد نکرد

نزار قبانی

شعر

همیشه

با باران می آید

و

رخسار زیبای تو

همیشه

با باران می آید

وعشق

آغاز نمی شود

 مگرآن هنگام

که موسیقی باران آغاز می شود

 

به هر دعا که توانم تو را همیشه بخوانم

الا که روح دعایی خدا کند که بیایی

قسم به عصمت زهرا بیا ز غیبت کبری

دگر بس است جدایی خدا کند که بیایی

عید شما مبارک

ازعشق تو گفتیم و نمک گیر شدیم

تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم

گفتند غروب جمعه خواهی آمد                     آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم

دوستی گلدانیست

که نشسته است در ایوان سحر

ودمیده است در او تازه گلی

چهار فصلش همه سبز آشتی

شاخه ی نور

عطری از عاطفه در او جاریست

تارش از مخمل عشق

پودش از مخمل ابر

سینه اش برکه ی باران بلور

دامنش از شبنم پر گوهر

بر لب هر برگش

نقشی از خنده ی شیرین بهار

از طراوت سرشار

بشکند روزی اگر ساقه ای از این گل سرخ

دل ما می شکند

دوستی می میرد

آشتی می رود از خانه ی ما

می شود پای خزان باز به کاشانه ی ما...

 

 

نزار قبانی

همیشه

با باران می آید

و

رخسار زیبای تو

همیشه

با باران می آید

وعشق

 

کدام پل؟

کجای این جهان شکسته است؟

که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟

   

                                                                                                                         

نزار قبانی

 

در خیابان های شب

جایی برای گردش من نمانده است...

چشمان تو

همه ی مساحت شب را از آن خود کرده است...

 

آدما از آدما زود سیر میشن

آدما از عشق هم دلگیر میشن

آدما رو عشقشون پا می ذارن

آدما آدمو تنها می ذارن

منو دیگه نمی خوای خوب می دونم

توکتاب عشقت اینو می خونم

آدما آخ آدمای روزگار

چی می مونه از شماها یادگار؟

 

احساس احتی بدون همدیگه(ایستادن روی قلب سوراخ-مهان عشرتی)

 

 

 

 

 

برات یه دسته گل سفارش می دم

اسم خودمو لای دسته گل برات می فرستم

اما خودم نمی تونم بیام

می تونم یه کادو سفارش بدم مخصوص روز دوست داشتن

برای سالگرد آشناییمون

 اما بدون خودم

لباس برات می فرستم

اما خودم نمیارمش

حتی کیک می خوریم نصف شب قدم میزنیم

همون طور که تو دوست داری اما بدون من...

می بینی؟ من همه جای زندگی تو هستم

می دونم که حالا احساس خوشبختی می کنی

اما بدون من... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تقدیم به 354 دیروز

...در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراری تو را خواست،

و می دانم چرا خواست،

و می دانم که پوچ هستی و این لحظه های پژمرنده

که نامش عمر و دنیاست،

اگر باشی تو با من، خوب و جاویدان و زیباست.

(مهدی اخوان ثالث)

   

         

            

 کاش  معشوق زعاشق طلب جان می کرد

تا که هر بی سر و پایی نشود یار کسی!

امشب دلم از همه چیز و همه کس گرفته

به تو گفته بودم،

عاقبت بالا رفتن از پلکان احساس،

شکستن است!